hoe zij
het is hoe zij de zonnestralen ving in haar ogen, dat hij wist dat het niet eeuwig duren kon.
het is hoe gemaakt zij lachte met zijn grappen, dat hij wist hoe laat het was.
het is hoe onhebbelijk ook, zij haar willetje doordramde, dat hij wist dat zijn verdediging geen zin had.
het is hoe zij zich een weg baande door de doolhof van het leven, dat hij de uitgang ervan niet vond.
het is hoe zij liefde vond bij anderen, dat hij die anderen benijdde.
het is hoe zij, telkens weer opnieuw met eenzelfde klap de deur achterzich liet, en zo ook diegenen die haar onvoorwaardelijk liefhadden.
het is hoe zij het leven schonk aan – niet eens – zijn zoon, dat hij niet van hem houden kon.
het is hoe zij zei dat ze leven wou, dat hij besefte hoezeer zij eigenlijk niet leven wou.
het is nu alleen nog maar hoe hij.
25 January 2010 at 19:43
oh wat een fijn stuk! en zulke mooie woorden erin
26 January 2010 at 11:07
…wow..laten we daar eens over nadenken. Blij je terug te lezen.
26 January 2010 at 13:35
oeh die gaat diep,
maar wel mooi diep!
26 January 2010 at 18:12
Jeetje, wat mooi!
28 January 2010 at 22:35
dit raakt heel erg. die deur…die voel je gewoon.
31 January 2010 at 21:02
Dit is echt mooi, het gaat diep, het raakt je en het geeft stof om over na te denken.
Fijn om je weer te lezen!
31 January 2010 at 22:22
JEAAAAH je bent er weer! enn HOE!? alap zeg… die stilte die jij met je meezeult maakt mij stil!!
4 February 2010 at 22:07
Goeiemorgen. Das nog eens een leuke binnenkomer.
Erg goed, en erg mooi.
9 March 2010 at 16:53
Jeetje, mooi zeg..